De gemeente …. en de mensen

Onze naam is Protestantse wijkgemeente Haarlem-Centrum.
Wij zijn een gemeente die je kunt plaatsen in het midden van de kerk.

Twee dingen vinden wij speciaal belangrijk: goede schriftuitleg en pastoraat.

Onder goede schriftuitleg verstaan wij een zorgvuldig luisteren naar de Heilige Schrift om de boodschap die daarin klinkt ook voor mensen vandaag verstaanbaar te laten zijn.

En onder pastoraat verstaan we het samen bouwen aan een gemeenschap waarin mensen omzien naar elkaar. Die gemeenschap is er niet alleen voor zichzelf. Omzien naar de mensen om je heen, diaconaat dus, hoort daar dus ook voluit bij.

In ons beleidsplan zeggen we: je zou onze gemeente een pastorale gemeente mogen noemen. Wij steken er veel energie in om mensen die nieuw in Haarlem komen wonen een gastvrij geestelijk thuis te bieden.

Wij weigeren te aanvaarden dat leven in de stad zou betekenen leven in de anonimiteit. Daarom beginnen we hier met onszelf aan u voor te stellen.

Voor adressen en telefoonnummers verwijzen wij graag naar de pagina Contact.

De mensen

Wijkpredikant

Bernard LuttikhuisMijn naam is Bernard Luttikhuis. Ik ben getrouwd met Ariane den Hartog en vader van vier volwassen kinderen.

Ik was 6 jaar predikant in Kloetinge (Zeeland) en 8 jaar in Leiderdorp en ben sinds januari 1998 verbonden aan deze wijkgemeente.

Mijn wieg stond in Abcoude, ongeveer twaalf kilometer onder Amsterdam. Mijn studie theologie deed ik aan de Universiteit van Amsterdam en tegelijkertijd ook aan de Katholieke Theologische Hogeschool Amsterdam. Ik kom namelijk zelf uit een katholiek gezin en was via vrienden ook in de Hervormde Kerk verzeild geraakt. Ik wilde daarom kennis maken met beide tradities.

Dat wonderlijke verhaal van God

Ik weet nog hoe ik op het idee van die studie kwam. We kregen op de middelbare school godsdienstles van een leraar die zijn lessen besteedde aan allerlei actuele onderwerpen van jeugdcriminaliteit tot euthanasie.

Alleen de naam van God viel nooit. Ik vroeg hem een keer waarom niet. Hij antwoordde daarop dat hij dacht, dat de leerlingen daar toch geen belangstelling voor zouden hebben. Ik vroeg mij af: wat hebben dan al die mensen 2000 jaar lang wèl gezien in dat wonderlijke verhaal van God die zich in Jezus aan mensen openbaart? Dat wilde ik weten, en daarmee was het idee van een theologiestudie geboren. Eigenlijk van de weeromstuit dus, meer uit nieuwsgierigheid dan uit vroomheid.

Nu zijn de rollen omgekeerd en mag ik zelf dat wonderlijke verhaal doorvertellen aan mensen die ook nieuwsgierig zijn naar de kracht die achter de naam God steekt. Dat is de lerende kant van mijn werk. En tegelijk mag ik lief en leed delen met mensen in een gezamenlijk zoeken naar wat die kracht in ons eigen leven doet. Dat is de pastorale kant ervan. Ik zou ze geen van beide willen missen.

Voor meer informatie: zie mijn persoonlijke website.

Missionair predikant

Tom de HaanMijn naam is Tom de Haan. Ik ben op verschillende plekken opgegroeid, in Overijssel, Groningen, op de Veluwe en in Friesland.

Als domineeszoon verhuisde ik meestal om de vijf jaar naar een nieuwe plek. Na mijn studie theologie in Kampen was ik vijf jaar eindredacteur van de IKON radiokerkdiensten in Hilversum en woonde ik in Maartensdijk, Weesp en Amersfoort.

Ik kan dus niet echt zeggen: daar liggen mijn wortels, want die liggen nogal verspreid. Nu woon ik in Haarlem, een fijne stad. Dat rondreizende bestaan heeft een nieuwsgierig mens van me gemaakt, denk ik.

Nieuwsgierig

Die nieuwsgierigheid heeft ook een rol gespeeld in de keuze voor de theologiestudie. Die is heel breed, dat lag me wel, met toch altijd die achterliggende vraag: Waar gaat het nou écht om in het leven?

Predikant worden leek me aanvankelijk geen aantrekkelijk perspectief. De kerk kan ik aan mijn vrienden moeilijk uitleggen. Ze begrijpen het wel, maar zullen geen lid worden van een kerk. Het is alsof ik jaren heb moeten studeren om me de kerk en de traditie ‘eigen’ te maken. De kerk is toch vooral een plek voor de generatie van mijn ouders of grootouders. Geloof is voor mijn generatie een lastig ding. Toch denk ik dat mensen binnen en buiten de kerk meer geloof hebben dan ze denken.

Bijvoorbeeld het geloof of het vertrouwen dat in een uitzichtloze situatie in je leven er toch weer licht kan doorbreken. En voor mij gaat geloof ook over de ervaring dat de mooiste dingen in je leven eerder die dingen zijn die je krijgt dan die je verdiend hebt. Van daaruit wil ik als ‘stadsdominee’ verbinding zoeken met de mensen in de stad. Want de kerk is er voor iedereen.

Kerkelijk werker

Nadia KroonMijn naam is Nadia Kroon en vanaf 1 september 2013 ben ik kerkelijk werker in deze gemeente.

Ik ben opgegroeid in IJmuiden en ging daar met mijn familie naar de kerk. Vanaf mijn veertiende raakte ik al geïnteresseerd in theologie en kerkelijk werk.

Ik las regelmatig boeken hierover na schooltijd en deed vrijwilligerswerk in de gemeente. Vanuit deze passie voor de kerk ben ik vervolgens ook Godsdienst-Pastoraal Werk gaan studeren in Ede en praktische theologie aan de VU in Amsterdam.

De contacten met de mensen en het mysterie van het geloof zijn mij blijven boeien. Wat was het toch dat al deze christenen bezielde? Hoe konden ze met veel vallen en opstaan elkaar trouw blijven, samen werken, leren van hun fouten en door alles heen liefde uitstralen naar elkaar en de omgeving?

Leerschool in de liefde

De kerk was voor mij niet alleen een plek om te groeien in de liefde van God, maar ook een leerschool om om te gaan met mensen die anders denken en voelen.

Mensen die hun eigen kracht en tekortkomingen hebben, net als ik. Daardoor voel ik me ook thuis. Ik hoef geen heilige te zijn, want in de kerk wordt het duidelijk dat God met je wil samenwerken zoals je bent. Juist daardoor geloof ik dat het leven met God elk mens kan laten opbloeien.

Voorzitter wijkkerkenraad

Henk VonkMijn naam is Henk Vonk. Ik ben geboren in 1951 in Haarlem. Samen met Diane woon ik in Haarlem –Noord.

Sinds mijn opleiding in Utrecht werk ik bij het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit bij de uitvoerende dienst, die alle regelingen van het ministerie behandelt. Ons team werkt voor Justitie.

We voeren het beheer over inbeslaggenomen dieren en planten en de eindbeslissingen van het Openbaar Ministerie voeren wij uit. Omdat het werk naar De Haag verplaatst werd besloten we in 2007, na 20 jaar woonplezier in Breukelen , te verhuizen naar Haarlem. Al snel voelden we ons thuis in de wijkgemeente Haarlem-Centrum.

Omdat het diaconaat mij na aan het hart ligt, ben ik in Breukelen diaken geweest. De praktische zaken binnen het werk van de diaconie spreken mij aan, maar zeker ook de taken van de diaken in de eredienst. Een diaken brengt “het geluid” van buiten de kerk naar binnen en brengt het geluid van de kerk naar de samenleving.

Praktische zaken spreken mij aan Ik hoop daar samen met u gestalte aan te geven, want iedereen is toch een beetje diaken. In september 2009 ben ik bevestigd als diaken en ik zie er naar uit om te gaan werken aan de taken die aan de diaconie zijn toevertrouwd.

In mijn vrije tijd ben ik graag bezig met creativiteit en natuur. Ik ben dan aan het tekenen of schilderen, bloemschikken en onderhoud mijn schelpenverzameling.

Scriba wijkkerkenraad (wnd.)

Gert DannenbergMijn naam is Gert Dannenberg. Van 2000 tot 2008 was ik ZWO diaken.

Tot de bijzondere dingen die ik in die tijd meemaakte behoorde het bezoek van een groep Kenianen in september 2008 aan onze gemeenten. Het waren zes leden van de African Divine Church, een kerk die zeer actief is op het gebied van scholing, medische zorg en vrouwenemancipatie. Zij helpen de allerarmsten en dat is hard nodig in Afrika.

In 2008 eindigde mijn taak als diaken. Ik bleef lid van de ZWO-commisie, maar ik miste het kerkenraadswerk de afgelopen jaren wel. Dat mij weer gevraagd werd lid te worden van de kerkenraad, nu als vertegenwoordiger naar de Algemene Kerkenraad, verblijdde mij dan ook zeer.

Van het één komt soms het ander: op een ‘Zingen voor Kenia’ middag in de Lutherse Kerk kocht ik een paar jaar geleden een boek over Paulus. Door dat boek raakte ik zeer geboeid door hem, blij gevraagd te worden zijn brieven zijn de oudste geschriften in het Nieuwe Testament. Behalve tentenmaker, grotestadsmens en wereldreiziger was hij iemand met revolutionaire gedachten over religie en ook nog eens een hartstochtelijk dichter.

Zulke ervaringen inspireren mij elke zondag weer als we over het geloof horen en dat samen vieren.

Wijkouderling sectie 1 (postcode 2011)

Hans Weggeman

Wijkouderling sectie 2 (postcode 2012)

Erik van HalsemaMijn naam is Erik van Halsema. In februari 2014 ben ik bevestigd als ouderling voor wijk zuid van onze kerkelijke gemeente.

Na een lange periode van uitdagend (deels internationaal) werk als fysicus bij TNO kreeg ik het afgelopen jaar de behoefte om wat afstand van het werk te nemen. Dit bleek mogelijk in de vorm van een sabbatical: Gelegenheid om de aandacht te verleggen en ruimte voor andere dingen.

Een bijzondere invulling

De uitnodiging voor het ambt van wijkouderling aanvaardde ik dan ook graag als eerste bijzondere invulling daarvan. Ik zie er naar uit om u in en/of buiten de kerk te ontmoeten en om als wijkouderling bij te dragen aan opbouw van de gemeente.

Wijkouderling Sectie 3 (postcode 2013 + 2015 AA-JZ)

Jur Visser

Wijkouderling Sectie 4 (postcode 2014 en buitenwijks)

Johan NeelemanMijn naam is Johan Neeleman. Op 27 september 2009 ben ik als ouderling bevestigd. Ik wil mij daarom graag aan u voorstellen.

Ik ben getrouwd met Nel Neeleman-Dekker met wie ik samen dit mooie werk mag gaan doen. Samen hebben wij twee dochters en twee zonen. In het dagelijkse leven ben ik werkzaam op een Olie Terminal in de Westpoort. Wij wonen in Meerwijk maar zijn ons na een kerkelijke zoektocht erg thuis gaan voelen in de gemeente van Haarlem-Centrum, waar Nel is gedoopt, belijdenis heeft gedaan en waar wij ook zijn getrouwd. Zelf kom ik uit een Gereformeerd-Hervormd nest waar veel van mijn ooms en opa’s ouderling waren. Ook ben ik vanaf 1985 in Nieuwerkerk a/d IJssel, Uitgeest/Akersloot en Heemskerk ouderling geweest.

De kerk is geen papierwinkel

Het praten met mensen over hun geloof, wat dat dan ook is, vind ik heel boeiend en leerzaam. Ik wil graag een luisterend oor zijn om samen de vragen en problemen van dit leven met elkaar te delen en te dragen. Wij willen er heel graag voor u zijn, u mag ons altijd bellen, schrijven of aanspreken. De lamp brandt bij ons altijd. Bij deze alvast deze schriftelijke handdruk. Ik hoop dat wij elkaar ook persoonlijk kunnen ontmoeten, want de kerk is geen papierwinkel. Wij wensen u alle goeds en horen heel graag van u.

Jeugdouderling

Marloes Komin.

Ouderling kerkrentmeester

Anja van ZalingeIk ben Anja van Zalige en in mijn tweede termijn als ouderling-kerkrentmeester, na ook ouderling geweest te zijn.

Vlak na mijn studietijd kwam ik in Haarlem-centrum wonen. Ik ging daarvoor, geboren en getogen in Haarlem-Noord,  altijd daar naar de kerk.  Maar omdat ik eind jaren ‘90 dus in het centrum kwam wonen, ben ik een keertje gaan kijken in Grote Kerk en ben er sindsdien nooit  meer weggegaan.

Geloven betekent voor mij me afvragen: hoe kan ik leven? De verhalen uit de bijbel inspireren me om kritisch en alert te blijven en tegen vaste overtuigingen en regels in te gaan. Geloven geeft mij het gevoel  dat je wordt gedragen in het leven en dat er altijd een nieuw begin te maken is.

Inspiratie om kritisch en alert te blijven

Daarbij hoort voor mij ook de kerk. De kerk raakt me op een of andere manier, geeft me een geloofsbeleving. Door de ontmoeting met God en elkaar op zondagmorgen, een rustpunt, ruimte voor bezinning. Maar ook door wat de kerk is buiten de zondag: gespreks- en studiegroepen, vergaderingen, sociale activiteiten, vriendschappen,  je persoonlijk en gezamenlijk  inzetten voor elkaar, voor de mensen in de stad en ver daarbuiten.

De kerk inspireert mij om (te proberen) tijd en ruimte te maken in mijn hoofd, mijn hart en mijn agenda voor wat een ander van mij vraagt.

Redactie kerkblad

José van OphemGraag wil ik mij voorstellen. Mijn naam is José van Ophem.

Sinds een aantal maanden ben ik aangesloten bij de redactie van ons kerkblad. Voor velen ben ik nog een nieuw gezicht.

Ik ben in 2012 verhuisd naar Haarlem en sindsdien lid van onze gemeente. Via Rosmarie Neff ben ik bij de redactie van het kerkblad gekomen.

Ik zie uw ingezonden stukken graag tegemoet. Heeft u vragen? E-mail of bel mij gerust: kerkblad@bavo.nl

Diaken

John HelslootOp 4 januari 2015 ben ik, John Helsloot, bevestigd als diaken van onze wijkgemeente.

Toen Bernard me najaar 2014 vroeg of ik misschien diaken wilde worden, kwam dat op een goed moment. Ik was net een paar maanden gepensioneerd.

Ik heb lang gewerkt op het Meertens Instituut, waar ik onderzoek deed naar de geschiedenis van kalenderfeesten in Nederland, zoals Sinterklaas.

Fijn, zinvol en boeiend

Toen Clazien en ik in 1988 met onze toen nog twee – de derde is in Haarlem geboren – kinderen vanuit Amsterdam in Haarlem kwamen wonen, voelden we ons het meest thuis in de Ontmoetingskerk in Schalkwijk.

Onlangs hebben we besloten over te gaan naar Haarlem-Centrum. Daar zijn we, vinden we, nu erg op onze plaats. Van katholieke komaf, kerk ik inmiddels het merendeel van m’n leven ‘protestants’.

Ik vind het fijn, zinvol en boeiend – ook wel spannend – om als diaken en kerkenraadslid m’n steentje bij te dragen aan het werk van de kerk in de samenleving.

Diaken

Ati Chr. Blom

Het was 10 mei 1940. Mijn moeder zei mij mijn dikke gebreide overgooier aan te trekken en ik begreep niet waarom dat nodig was op zo’n prachtige zonnige dag.

Samen liepen we het land voor ons huis op en ik hoorde dat het oorlog was geworden. Waarom ik deze herinnering ophaal? Dat is, omdat daar, op dat land heen en weer lopend, mijn moeder mij haar geloof en vertrouwen in God toonde en als het ware op mij overdroeg.

Dat geloof was mij niet vreemd, thuis werd voor en na tafel gebeden en in de Bijbel gelezen, ik ging mee naar de Herv. Kerk en later naar de zondagsschool (West-hill). Nieuw was de practische toepassing in het dagelijks leven.

Dat geloof is de rode draad in mijn leven gebleven.
Mijn naam is Ati Chr. Blom, in Hilversum geboren en getogen. In Utrecht heb ik rechten gestudeerd en in Hengelo maatschappelijk werk.

De rode draad in mijn leven

In Haarlem was ik jarenlang kinderrechter. Ik ben actief in nationale en internationale vrouwenverenigingen. De laatste jaren ook in de VN in New York. Dat is een breed netwerk, maar het is ook goed om dichterbij actief deel uit te maken van een netwerk. Dat heb ik in het kerkelijk leven in de Bavo gevonden, waar ik sinds kort diaken ben.

Samen werken, bouwen aan een gemeenschap van gelovigen en openstaan voor de ontmoeting met de ander, met de rode draad in het hart.

Diaken

Sietse Bouma‘Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: het heeft de kerkenraad behaagd je te vragen of je wilt toetreden tot de diaconie’, zo overrompelde dominee Bernard Luttikhuis mij telefonisch. En wat doe je dan met goed fatsoen?

In ieder geval eerst bedenktijd vragen. Dan gaat er van alles door je heen? Ben ik daar nu wel zo geschikt voor? Heb ik daarvoor niet te veel twijfels?

Niet te veel twijfels?

Is het nog mogelijk om op afstand vrijblijvend met geloof of ongeloof bezig te zijn? Wat heb ik met het instituut kerk, is het meer dan menselijk broddelwerk? Kun je trots zijn op de geschiedenis van de kerk?

Maar aan de andere kant: is voor mij een leven zonder kerk voorstelbaar? Zonder plek van bezinning en zonder een regelmatige oproep om er voor ‘de ander’ te zijn? Wat doe ik eigenlijk voor een ander? Misschien wordt het tijd om daar eens gehoor aan te geven.

Uiteindelijk heb ik toch maar de daad bij het woord gevoegd. Daarbij werd ik zeker ook gestimuleerd door de hartelijke contacten in de kerk.

Ik weet nog goed hoe, toen ik in 1985 op 28-leeftijd in Haarlem kwam wonen en op zondag de Bavo bezocht, er onmiddellijk na de dienst iemand op mij afkwam en mij uitnodigde voor de ‘koffiehoek’.

En zo kwam van het een het ander. Al snel ontstaat er een compleet netwerk van mensen rond de kerk, die je door de week ook nog wel ontmoet. Zo groot is Haarlem nu ook weer niet.

Mijn naam is Sietse Bouma en ik ben opgegroeid in het noorden van Friesland, in het – door de paarden in het overstroomde buitengebied – ‘wereldberoemde’ dorpje Marrum.

Na mijn opleiding ben ik uiteindelijk opbouwwerker geworden in Amstelveen, Uithoorn en Aalsmeer. Intussen ben ik getrouwd met Nelleke en hebben we drie kinderen.

In 2005 zijn we verhuisd naar Vijfhuizen, maar voelen ons kerkelijk bij Haarlem-Centrum thuis.

Diaken

lize-de-regt-schaduwMijn naam is Lize de Regt . Ik ben geboren in 1951 in Oud-Beijerland (Z.H.) uit Zeeuwse ouders. Samen met Jan van den Assem woon ik sinds een jaar in Haarlem –Noord.

Sinds mijn doctoraal Nederlands Recht aan de Rijksuniversiteit Utrecht (1970-1975), heb ik op vele plaatsen gewoond (Veenendaal, ruim 13 jaar op Aruba, Alphen aan den Rijn en 17 jaar Rotterdam) en gewerkt. Op Aruba heb ik vijf jaar in de advocatuur gewerkt en in Nederland/Rotterdam twintig jaar als juridisch adviseur bij de politie. Ik heb twee volwassen kinderen en drie kleinkinderen.

Tijdens mijn omzwervingen door Nederland en het Caribisch gebied, heeft de kerk altijd veel voor mij betekend. Op Aruba woonde ik in een tijd, dat er nog geen internet bestond en evenmin rechtstreekse telefoonverbinding met het buitenland. De kerk is voor mij een verbindend element: door de kerk voel ik mij verbonden met God en met de “broeders en zusters”. De zondagse kerkgang tilt mij  bovendien vaak boven de dagelijkse beslommeringen, c.q. zorgen uit. Vele (internationale) contacten heb ik hieraan overgehouden.

Uitgetild boven de dagelijkse beslommeringen

Na afronding van mijn werkzame leven (in 2015), ben ik bij Jan van den Assem in Haarlem gaan wonen. Al snel voelden we ons allebei thuis in de wijkgemeente Haarlem-Centrum. Ik kwam op een “Starterskring” bij Bernard terecht en al snel benaderde hij mij voor het diakonaat. Dit kwam goed uit, want praktische zaken spreken mij aan en bovendien heb ik nu veel tijd. Op 25 september 2016 ben ik bevestigd als diaken.

Mijn hobby’s zijn lezen (studeren), fietsen en zwemmen. Ook maak ik graag (opera)reizen.

Ik hoop mij in te zetten voor de kerk, de diaconie in het bijzonder en mij daarmee te verbinden met mensen die -in wat voor vorm dan ook- steun nodig hebben.

Diaken

Robinia de Vries-WiersmaHallo, ik ben Robinia de Vries-Wiersma. Ik ben in 1957 in Wageningen in een Gereformeerd (Vrijgemaakt) gezin geboren.

Ik ben getrouwd met Lourens de Vries met wie ik samen drie geweldig lieve dochters heb. Ik heb een kleine negen jaar op Papua (het meest oostelijke halve eiland van Indonesië) gewoond, waar Lourens als linguïst en bijbelvertaler werkte en onze tweede dochter geboren is in een klein zendingskliniekje.

Ik werk in de verstandelijk gehandicaptenzorg en in mijn vrije tijd houd ik mij vooral met bloemen en planten bezig, zoals je mag verwachten, van iemand die haar wortels in Wageningen heeft.

Gods liefde tastbaar

Sinds een jaar of zeven ben ik lid van de PKN in Haarlem-centrum en sinds enige maanden ben ik diaken. Ik hoop in deze functie, samen met mijn mede diakenen, iets van Gods liefde zichtbaar en tastbaar te kunnen maken in onze kerk, onze stad en mogelijk zelfs ver daar buiten.

Diaken

Hans Nagelkerke

Ouderling-kerkrentmeester

Henk DekkerMijn naam is Henk Dekker. Ik ben geboren in 1961 in het Noordhollandse Obdam in een katholiek tuindersgezin en zodoende ook binnen de katholieke tradities grootgebracht.

De invloed van de komaf heeft zich onder andere geuit in het volgen van een agrarisch georiënteerde opleiding en een lange werkzaamheid in deze sector, achtereenvolgens in onderwijs, voorlichting en financiële advisering.

Op dit moment werk ik bij een bank waar mijn afdeling zich bezig houdt met het vinden van oplossingen voor zakelijke en particuliere klanten die door omstandigheden financieel in het ongerede dreigen te raken. Dit is, wat mij betreft, een mooie combinatie van het werken met cijfers en het werken met mensen, waarbij ik met name wat betreft het tweede deel geniet van mijn ambacht.

In mijn levenswandel ben ik op enig moment in Haarlem komen wonen en ben ik inmiddels erg gehecht geraakt aan deze mooie, historische stad, met Bavo en al.

Wat de eerder genoemde komaf verder betreft: met het opgroeien, studeren en het loskomen van het ouderlijk nest is de betrokkenheid bij de (katholieke) kerk gestaag afgenomen. In de loop der jaren heeft zich daarin uiteindelijk een verschuiving voorgedaan.

Met het ontmoeten van mijn echtgenote Marleen en haar betrokkenheid bij de Protestantse Kerk is het samen geloven en kerk zijn weer meer in mijn leven gekomen. De bewust gemaakte keuze om onze drie kinderen te dopen vormt een belangrijk onderdeel van dit proces.

Bewust gemaakte keuze

Kort na afronding van de ambtsvervulling van Marleen als jeugdouderling, is mij de vraag gesteld ouderling-kerkrentmeester te worden. Na een korte periode van overwegingen (onder andere: heb ik daar tijd voor, naast werk en gezin) heb ik ja gezegd.

Ouderling-kerkrentmeester

Wim de JongMijn naam is Wim de Jong, ik ben geboren in 1946 in Heemstede en opgegroeid in het Bosch en Vaartkwartier in Haarlem Zuid.

Afgezien van de zeven jaar in Amsterdam toen ik wis- en natuurkunde en wijsbegeerte studeerde, heb ik altijd in deze omgeving gewoond. Ik ben hoogleraar wijsbegeerte aan de Vrije Universiteit.

Toen we in september 1994 naar het centrum van Haarlem verhuisden, kwamen we terecht in wat nu heet de protestantse wijkgemeente Haarlem centrum.

Wijkkring

We hebben ons daar vanaf de eerste zondag thuis gevoeld en werden binnen de kortste keren uitgenodigd voor een van de wijkkringen. Sinds september 2008 ben ik ouderling-kerkrentmeester.

Kosters

Bas RomeijnMijn naam is Bas Romeijn, geboren in 1959 als jongste zoon van een protestantse ondernemersfamilie met vier kinderen geboren in het Brabantse Cuijk.

In een katholieke omgeving was mijn vader meer dan 60 jaar organist van de Hervormde Kerk en had een melkwijk en mijn moeder stond in de zuivelwinkel, die werd uitgebreid met kruidenierswaren. Mijn broer en ik hebben de zaak later overgenomen. Maar helaas was de concurrentie te hevig en moesten we stoppen.

In 1988 ben ik van Cuijk naar Bloemendaal verhuisd. Hier had ik in de buurt werk gevonden bij de Dirk van den Broek supermarkten, waar ik bedrijfsleider was. Door een auto ongeluk ben ik een tijdje uit de running geweest en heb daarna weer een nieuwe baan gevonden bij een bedrijf in Zandvoort waar ik de laatste jaren met veel plezier heb gewerkt.

Ik was verantwoordelijk voor de inkoop en kluis- werkzaamheden. Door bedrijfseconomische redenen heb ik daar eind 2011 mijn ontslag gekregen.

In 1999 zijn mijn partner Piet Offringa en ik in Schalkwijk komen wonen. Sindsdien zijn we ook lid van de Protestantse wijkgemeente Haarlem-Centrum en we bezoeken regelmatig de zondagsdiensten. We voelen ons helemaal thuis in deze gemeente. Vanaf 1 april 2013 ben ik koster in de Grote Kerk.

Mooiste gebouw van Haarlem

Ik ben dankbaar dat men mij een toekomst geeft en vertrouwen in mij heeft, en ik hoop op een langdurige samenwerking. Want er is toch niets mooier om in het huis van God, en in het mooiste gebouw van Haarlem, te mogen werken. Ik hoop u te kunnen ontvangen in de Bavo tijdens de zondagdiensten.

Ruud BalkenendeMijn naam is Ruud Balkenende. Ik ben in 2012 begonnen als koster voor drie dagen per week.

Samen met Bas Romijn vorm ik het kostersteam in lief en leed. Behalve de zondagse diensten in de zomer heb ik al heel wat mooie verhuren mogen ‘kosteren’. Mogen, want het is mijn lust en mijn leven: het indrukwekkende gebouw, de technische klussen, maar ook het contact met gemeenteleden, vrijwilligers, huurders. Geen dag is hetzelfde!

Voordat ik koster werd, was ik 17 jaar werkzaam in de bouwwereld, als verkoper, inkoper, werkvoorbereider, zelfs een jaar als timmerman.

Geen dag is hetzelfde

Allemaal ervaringen die me nu goed van pas komen. Ik ben geboren in 1972 en trotse vader van 3 Balkjes: Deborah (5), Hadassa (3) en Thirza (4 maanden). Die zult u in de zondagse diensten wel weer zien binnenkort (vlechtjes, staartjes, en vooral hard rondrennen).

Graag tot ziens in de kerk, op zondag of doordeweeks!

Autorijdienst

Herman ValkMijn naam is Herman Valk, geboren en getogen Haarlemmer, vanaf 1958 – mijn geboorte jaar – in Haarlem-Noord en sinds 1984 wonend op de Lorentzkade 370 in Haarlem Zuid-West, gelukkig getrouwd met Hetty, waarmee ik samen twee jongens heb: Ramon en Marco.

In het dagelijks leven werk ik bij de Rijksgebouwendienst als account-manager.

Van huis uit ben ik Nederlands Hervormd opgevoed. Echter, er zat geen enkele dwang achter, als je mee naar de kerk wilde was dat gezellig. Deze vrijheid heeft er toe geleid dat het geloof voor mij niet beladen was. In mijn latere ontwikkeling is het voor mij wel een leidraad geworden om van hieruit mijn visie op de wereld te bepalen, en mij in mijn zijn te laten leiden.

Op het moment dat er een oproep stond in het kerkblad waarin een gemeentelid werd gevraagd om de coördinatie van de autorijdienst op zich te nemen, vond ik dat net iets voor mij, een werkje dat ik op elk moment kan doen als mijn eigen werk dat toelaat en toch een extra band met de gemeente geeft.

Een extra band

De autorijdienst is er om de kerkgangers die moeilijk zelfstandig naar de kerk kunnen komen op te halen. Deze kerkgangers bellen tijdig, liefst vrijdagavond, om een afspraak te maken. Het ophalen gebeurt door een vaste groep autobezitters, die ‘Pro Deo’ bij toerbeurt op zondagochtend actief zijn. Degene die zondagsdienst heeft staat in het kerkblad vermeld.
Staat u wel klaar, zodat wij op tijd in de kerk aanwezig kunnen zijn?

Contactpersoon

Aly SpeelmanMijn naam is Aly Speelman. Ik ben geboren in Schoonebeek, 1959.

De eerste tien jaren van mijn leven heb ik in het mooie Drenthe gewoond. Daarna in Swifterbant vanwaar ik in 1977 vertrok naar Amsterdam om daar pedagogiek te gaan studeren.

Ik kom uit een Ned.-Hervormd gezin. Na de avondmaaltijd nam mijn vader de bijbel in zijn grote handen en tijdens het lezen hield hij de zware metalen NCRV-boekenlegger tussen duim en wijsvinger.

Toen wij klein waren werden de laatste woorden door mijn twee zusjes en mij herhaald, de bladwijzer werd op zijn plaats gelegd en de bijbel weer opgeborgen. Ik koester de herinnering aan dit dagelijks ritueel.
In 1990 ging ik in Haarlem wonen, samen met Hans. Ik miste de eerste tijd de wekelijkse tafelviering met gezongen tafelgebed, vaak van Huub Oosterhuis met muziek van Antoine Oomen, zoals ik die van de studentengemeente kende. Ik heb daar goede herinneringen aan.

Een goede herinnering is ook het bezoek van de wijkouderling, die ons hier welkom kwam heten! Zo’n eerste persoonlijke contact heb ik indertijd als heel waardevol ervaren. Inmiddels voel ik mij al weer vele jaren thuis in onze wijkgemeente. We hebben hier onze kinderen gekregen, laten dopen en ook zij hebben hun plek in deze gemeente gevonden. Ik hoop dat zij later met positieve gevoelens hierop terug kunnen kijken.

Oog en oor

Als contactpersoon ben ik de schakel tussen gemeente en gemeenteleden in mijn postcodegebied. Ik bezorg het wijkblad, breng een kennismakingsbezoek aan nieuw- ingekomenen, een bloemengroet bij ouderen.

Ik probeer ‘oog en oor’ te zijn van de gemeente en bij lief en leed tijd, aandacht en een luisterend oor te bieden. Dat is voor mij de essentie van het gemeente-zijn: omzien naar elkaar.

Werkgroep ‘Grote Kerk door de Week’

Alice CupidoMijn naam is Alice Cupido. Geboren ben ik op 20 maart 1940 in Den Burg op Texel en werd daar gedoopt in de Hervormde kerk, met water uit een Middeleeuws doopvont.

Tijdens de oorlog werd de kerk door een voltreffer geraakt en zowel de toren als het doopvont werden in puin geschoten. Het doopvont werd een paar jaar geleden gerestaureerd en toen ik vorig jaar een bezoek bracht aan mijn geboorteplaats en de kerk bezocht, besefte ik dat op 14 juli 1940, mijn doopdatum, de kiem gelegd werd voor de verbondenheid met mijn schepper, door een onzichtbare draadje, dat nog altijd mijn doen en laten beïnvloedt.

Na de oorlog verhuisde de familie naar Haarlem en maakte daar deel uit van de Hervormde Gemeente Haarlem-Zuidwest.

Onzichtbaar draadje

Na mijn opleiding op de Dacosta Kweekschool, kwam het basisonderwijs op mijn pad. De langste tijd werkte ik met veel plezier op de Dreefschool.

In het Bestuur van verzorgingshuis Vitae Vesper maakte ik kennis met de eindigheid van het bestaan, levensvragen, eenzaamheid, onmacht en de bureaucratie van de wet en regelgeving bij de overheid.

Ook besefte ik wat een bezoekje of echte aandacht kan betekenen in een mensenleven. Door mijn huwelijk kwam ik in aanraking met de Lutherse Gemeente in de Witte Herenstraat, waar ik nog nooit van gehoord had, maar me ogenblikkelijk thuis voelde. Bij de Lutherse Gemeente ben ik vanaf 2005 ouderling-secretaris en zing daar met veel plezier in de cantorij.

Vanaf het begin in 1987 ben ik betrokken bij de Oecumenische Werkgroep De Grote Kerk door de Week en draag mijn steentje bij aan de korte middagpauzedienst in de Kerstkapel. Dat moment van even terugtrekken vanuit de hectiek buiten de muren naar de stilte binnen, waar de eeuwen je als een rustgevende sfeer omspoelen, ervaar ik als een voorrecht.

Geen dag is voor mij hetzelfde, nieuwsgierig stap ik elke nieuwe dag binnen en geniet van alle ontmoetingen en situaties die op mijn levenspad komen. Met belangstelling luister ik naar wat mensen beweegt, waarom ze zijn zoals ze zijn en mijn levensmotto is: “Houd de lofzang gaande”.